Ҷовидон бошӣ, модар!

Боре иттифоқ афтоду бо пирамарде ҳамсуҳбат шудам, ки суханони ҷонгудози ӯ дар хотирам абадӣ нақш бастааст. Он марди хирадманду нексиришт ба модару кӯдакон ва раҳгузароне, ки ғолибан ҳамроҳи модарони худ аз назди мо мегузаштанд ба ҳавас дида духта мегуфт: «Оҳ, чӣ давлати бузургест модар доштану аз меҳру муҳаббат ва суҳбати дилнишини вай баҳра бардоштан. Он лаззату фараҳмандии нотакрорро аз дидору ҳамнишинӣ ҳамроҳи модарони худ на ҳама дарку эҳсос мекунанд. – Модарамро дар хотир надорам. Хурд будам, ки ӯ аз дунё гузаштааст. Кӯдакону наврасонро ҳамроҳи модаронашон дида, ба фикру андеша  ғутавар мешавам, ки чеҳраи модари ормонии ман чӣ гуна буд? Ба гоҳи ба чашмони мани тифл дида дӯхтан чӣ фикру хаёле дошт? Инак ман- ин ҷигарбанди ташнаи дидори модар, ки симои модари худро дар хотир надорам, ҳангоми ёди модар намудан чеҳраи фариштамонандеро тассавур мекунам, ки бо нигоҳи пурмеҳраш қалби шикастаамро малҳам ва хотироти  дар ёди ӯ парешонгаштаро таскин мебахшад.

 Нигоҳи пурмеҳр, оғӯши гарму садои хушу форам ва дасти дуои модарон ин ҳама неъматҳои ҳаётӣ ормони ман гашт. Азизтарину муқаддастарин инсонҳоанд модарон, ба қадрашон бирасед!».

Аз гуфтори он пирамарди нуронӣ метавон хулоса баровард, ки инсон новобаста ба синну соли худ ба модар, меҳру муҳаббат ва суҳбатҳои роҳнамову дасти дуои модарон ниёз дорад. Модарон бесабаб нагуфтаанд, ки нахлу наботот бо об месабзанду инсон бо дуо ва бахусус дуои модарон. 

Модарон ҳамеша дар талошанд, ки фарзандон осудаву солим ва аз зумраи шахсиятҳои сазовори ҷомеа ба камол бирасанд. Дарвоқеъ, баъди Офаридагор танҳо ҳамин модарон, ягона мавҷуди мушфиқу ғамхор ва мунису меҳрубон аст, ки ба фарзанд ҳаёт бахшида, ба ӯ сухан гуфтану роҳ рафтанро меомӯзад. Модарон мебошанд, ки дар раванди тарбия фарзандон дар қалби онҳо эҳсоси муҳаббату самимият, некиву накукорӣ ва инсондӯстиро ба вуҷуд оварда, барои саводу соҳибмаърифат ва соҳиби касбу ҳунар шудани онҳо саъю талош менамояд.

Танҳо модар аст, ки ба хотири тарбияву ташаккули зеҳнии фарзанд шабонарӯз заҳмат кашида, омодааст, то ин ки ҳама умри худро бо ғаму шодии ӯ сипарӣ намояд ва ҳамеша дар орзуи хушбахтии фарзандони худ мебошад.

Фарзанд новобаста ба синну сол барои модари худ ҳамон тифли азизу ширини дирӯза аст, ки ҳамеша ба навозишу тарбияву насиҳат ниёз дошта, умре мекӯшад то дарду доғи фарзандро набинад. Зеро модар фарзандони худро бо ҳама ҳастӣ ва ҳатто бештар аз ҷони худ дӯст медорад. Ин ҳама эҳсоси беназиру муқаддаси модар нисбат ба фарзанд аст, ки модар барои ҳар инсони комил ниҳоят азизу гиромӣ аст. Ба хотири ҳамин фазилату заҳматҳои модар бузургони адабу фарҳанг аз замонҳои қадим то имрӯз дар осорашон меҳру муҳаббат ва матонату садоқати ӯро ситоиш мекунанд.

Дарвоқеъ ҳар қадаре, ки бузургон модарро ситоиш накунанд ва ба ҳар андозае, ки хизмати модарро ба ҷо наоварем, вале ба қавли шоир якшаба ранҷу заҳмати барои фарзанд кашидаи модарро ҷуброн карда наметавонем:

Якшаба он ранҷ, ки модар кашид,

Бо ду ҷаҳонаш натавон баркашид.