Аз дафтари хотироти табиб – В.Гиллер

- Духтур, вақтҳои охир пойҳои шавҳарам меларзидагӣ шуда мондаанд. Бинобар он ба наздатон омадам, ки пеши роҳи ин бемориро ҳар чи зудтар гирем. Шумо чӣ маслиҳад медиҳед?

- Шавҳаратон чанд сола аст?

- Дар ин ҷо синну сол чӣ дахл дорад?

- Бо вуҷуди он, ман чун табиб, фаҳмиданӣ будам.

- Ҳаштодусесола.

- Ин тавр бошад, шумо боз чӣ мехоҳед?

- Ман мехоҳам, ки пойҳои ў дигар наларзанд.

- Не, хонум, хобатонро ба об гӯед!

* * *

Агар бону ба ороиши лабонаш сар кунад, ин он маъниро мефаҳмонад, ки вай аз беморӣ раҳо ёфтааст.

* * *

Майлаш, ман номи даворо ба шумо навишта медиҳам, лекин он доруро аз ҳеҷ дорухона пайдо карда наметавонед!!

* * *

- Духтур ба ман маълумотнома лозим

- Барои гирифтани хонаи иловагӣ?

- Баръакс. Ба ман хонаи алоҳидаи якҳуҷрагӣ медиҳанд. Ман 25 сол аст, ки дар хонаи коммуналӣ зиндагӣ мекунам ҳамссояҳоям меҳрубон, хушчақчақ, қадрдон ва умуман ҷони одаманд.

- Хӯш, пас маълумотнома барои чӣ лозим будааст?

- Барои он ки ман дар хонаи алоҳида зиндагӣ карда наметавонам.

* * *

Ҳоло намедонам, ки фишори хунам ба 240 баромадааст, аммо худамро хурраму бардам ҳис мекунам.

* * *

Ҳар як нафар духтур ҳусни хати алоҳида доранд, лекин ҳамаи онҳо норавшан ва нофаҳмоянд.

Аз рӯзномаи «Литературная газета» №2, 1978 мутарҷим Ҳ.Ҳоҷӣ

Похожие новости: