13 апр 14:07АСОСӢ / Ахбор / Саноат ва кишоварзӣ / Ҷамъият / Иҷтимоъ / Иқтисод / Мақолаҳо

БО ЗАМИН ҲАМНАФАС, БО ЗАҲМАТ САРБАЛАНД

Дар ҳоле ки бархе меҳнати саҳроро душвор меҳисобанд, барои холаи Шоҳзода – сокини Ҷамоати деҳоти Навбаҳори ноҳияи Кӯшониён замин манбаи неру, оромиш ва шарафи зиндагист. Ӯ беш аз чанд даҳсола аст, ки бо меҳнати ҳалол дар саҳро на танҳо ризқи хонавода, балки эҳтироми мардумро низ ба даст овардааст.

– Замин барои мо деҳқонон амсоли зар аст. Мо бо меҳнати ҳалол дар он гӯё “заршӯйӣ” мекунем. Онҳое, ки бо зар сару кор доранд, маблағ ба даст меоранд, мо бошем, дар баробари ризқу рӯзӣ, соҳиби обрӯ ва эҳтироми мардум мегардем. Зеро маҳсулоти тару тозае, ки бо меҳру заҳмати шабонарӯзӣ рӯёнда мешавад, бозорҳоро фаровон ва дастархони мардумро зеб мебахшад,- мегӯяд қаҳрамони матлаби мо.

Ба гуфтаи ин зани кордида, кам нестанд нафароне, ки ӯро дар саҳро машғули кор дида, маслиҳат медиҳанд, ки беҳтар аст дар хона истироҳат намояд ва аз даврони пиронсолӣ баҳра барад. Аммо худи ӯ чунин назар дорад, ки маҳз меҳнат дар замин барояш беҳтарин истироҳат аст.

– Тану ҷисми ман бо кори саҳро одат кардааст. Кор дар замин ба ман неру ва илҳоми тоза мебахшад. Вақте миёни зироати парвардаам қадам мезанам, худро ҳам руҳан ва ҳам ҷисман неруманд эҳсос мекунам, – мегӯяд ӯ.

Дастҳое, ки аз меҳнат қисса мекунанд

Дастони холаи Шоҳзода аз таъсири офтоб гандумранг гаштаанд. Хатҳои амиқи рӯяш мисли ҷӯйборҳои саҳро аз солҳои тулонии меҳнат қисса мегӯянд. Ӯ солҳои зиёд ҳамчун саҳмдор дар хоҷагии деҳқонии «Ёрмуҳаммад» ба ҳайси бригадири коргарони мавсимӣ фаъолият мекунад.

Ҳарчанд модари ду писару се духтар ва бибии понздаҳ набера аст, саҳро то ҳол бахши ҷудонашавандаи зиндагии ҳаррӯзаи ӯ боқӣ мондааст.

– Баъзеҳо мегӯянд, вақти истироҳатат расидааст, – бо табассум нақл мекунад холаи Шоҳзода.

– Аммо онҳо намедонанд, ки ман маҳз дар саҳро истироҳат мекунам. Агар як рӯз ба замин набароям, худро бемадор ҳис менамоям.

Зан ва замин – пайванди ҷовидона

Ба андешаи қаҳрамони матлаб, кор дар замин танҳо василаи рӯзгузаронӣ нест, балки тарзи зиндагист.

– Вақте миёни зироат мегардам ва мебинам, ки чӣ гуна аз хок сар мекашад, худро ҷавон эҳсос мекунам. Ин мисли тамошои ба камол расидани фарзанд аст, – мегӯяд ӯ.

Дар замоне, ки бархе ҷавонон аз меҳнати саҳро дур шуда, кори осонтар меҷӯянд, Шоҳзода мутмаин аст, ки замин ҳеҷ гоҳ инсонро ноумед намекунад.

– Мо аз заминем ва бояд бо он бошем, – мегӯяд ӯ бо итминон.

Барои ин зани 64-солаи сокини Ҷамоати деҳоти Навбаҳори ноҳияи Кӯшониён ҳосили рӯёнда танҳо маҳсулот нест – ин самари шарафмандонаи меҳнат аст. Вақте мебинад, ки мардум сабзавоти тару тозаро мехаранд, эҳсос менамояд, ки заҳматаш беҳуда набудааст.

– Пул меояд ва меравад, аммо эҳтироми мардум боқӣ мемонад, – таъкид мекунад ӯ.

Обрӯе, ки аз меҳнат сарчашма мегирад

Офтоб баланд мешавад, гармии дохили гармхонаҳо меафзояд, вале холаи Шоҳзода ҳанӯз миёни қаторҳои сабз машғули кор аст. Барои баъзеҳо замин танҳо хок бошад, барои ӯ бошад замин маънии зиндагӣ, обрӯ ва солимист.

То замоне, ки дастонаш неру доранд, ӯ саҳроро тарк нахоҳад кард.

Н. Исо

Похожие новости:

Добавить комментарий